Adres przedstawia warunek wydania
Adres jest kodowaniem dla użytkownika, z którego portfel buduje skrypt wyjścia. Nie jest kluczem prywatnym ani kontem przechowywanym w sieci. Jeden portfel może wyprowadzać wiele adresów, a płatność wiąże się ze skryptem dopiero po utworzeniu wyjścia transakcji.
Kodowanie zawiera sumę kontrolną wykrywającą wiele błędów kopiowania. Poprawna suma dowodzi spójności, nie własności, uczciwości ani zamierzonej sieci. Złośliwe oprogramowanie może podstawić w pełni prawidłowy adres atakującego.
Cztery częste prefiksy mainnetu
Starszy P2PKH zwykle zaczyna się od 1. Adres z 3 to P2SH i może oznaczać zagnieżdżony SegWit, multisig lub inny skrypt; sam prefiks tego nie rozstrzyga. Natywny SegWit v0 używa Bech32 i zazwyczaj zaczyna się bc1q.
Taproot to SegWit v1, używa Bech32m, a jego adres P2TR na mainnecie zaczyna się bc1p. BIP 350 wymaga Bech32m dla wersji witness 1–16, pozostawiając Bech32 dla v0. Portfel powinien odróżniać je automatycznie.
- 1: zwykle legacy P2PKH
- 3: P2SH, nie zawsze jeden typ
- bc1q: natywny SegWit v0; bc1p: Taproot v1
Zgodność dotyczy obu stron
Odbiorca powinien wygenerować format, który jego portfel później odtworzy i wyda. Portfel nadawcy musi ten format rozpoznać. Starsze oprogramowanie może nie rozumieć nowszej wersji witness, mimo że jest prawidłowa według obecnych reguł.
Nie zmieniaj znaków ani nie używaj strony do „konwersji”. Inny typ wyjścia wymaga nowego prawidłowego celu wygenerowanego przez portfel. Podczas odzyskiwania seed może nie pokazać każdego konta bez właściwej ścieżki derywacji i typu skryptu.
Nowszy nie znaczy zawsze tańszy
SegWit zmienił rozliczanie wagi, więc wydawanie porównywalnych wejść witness jest zwykle bardziej oszczędne niż legacy. Końcowa opłata zależy jednak od liczby i typów wszystkich wejść i wyjść oraz feerate.
Format adresu nie jest oceną prywatności. Ponowne użycie, wybór monet, reszta i dane wysłane serwerowi portfela mogą ujawnić znacznie więcej niż prefiks. Przed istotną płatnością sprawdź cały adres na zaufanym ekranie.